بسیاری از ماها بنا به فرهنگ بسته و ترس های نهفته در درون مان در ذکر وقایع از اسامی و مفاهیم نامشخص و مبهم استفاده می کنیم. چند وقت پیش خانه یک نفری بودم در جائی .. یک حرفی زد… با یکی از دوستانم که حرف می زدم…، یک چیزی گفت که… ، یک جائی بودم…، و امثالهم با کلی گوئی های فراوان و استفاده مکرر جملات و کلمات نامشخص که همه نشانه هائی از عدم اعتماد به نفس و سست بودن پایه سخنان فرد گوینده می باشد.

این دو نمونه زیر را با هم مقایسه کنید:

ببین می دونی چیه راستش.. یک چیزی می خوام بهت بگم نمی دونم چطوری بگم …آخه.. یک حرفهائی شنیدم …. بعضی ها پول ادما را پس نمیدن … بده پشت ادم حرف بزنند……. البته به من مربوط نیست ولی خب…. من خبرچین نیستم ولی …یک جائی بودم یه چیزی شنیدم از یکی …. آخه می دونی پول ادما خوردن خوب نیست و ……

دیشب در جشن تولد سعید که حدود بیست نفری خانه او دعوت بودیم دخترخاله ات فریبا می گفت که تو 50 هزار تومان بدهی ات را بهش پس ندادی. درسته؟

از شاخص های سلامتی روانی فرد ارتباط کلامی دقیق و محکم با دیگران است که فرد در کوتاه ترین زمان و کمترین جملات دقیق ترین اطلاعات واقعی را برای یک ارتباط صحیح و درست به طرف مقابل خود بدهد.

8.2.2014