سپتامبر سال 2004 بود. اووه دوست پسر آلمانی ام درمراقبت از مادرش دچار مشکلات روحی و مادی شده بود. مادر اووه 95 ساله داشت و از او چیزی جز یک زندگی نباتی بیش به جای نمانده بود. 

اووه 70 ساله نیز مشکلات شخصی و خانوادگی خود را داشت. به ویژه آنکه آلکس تنها فرزند 29 ساله اش مبتلا به سرطان خون پیشرفته شده بود. 

با دیدن مجموعه شرایط اووه ، به او پیشنهاد می کنم که برای مدتی من به رنزبورگ پیش او بروم و مراقبت از مادرش را به عهده گیرم. این پیشنهاد برای اووه باور کردنی نبود و از خوشحالی سر از پا نمی شناخت. 

اووه , Ziba

از ماهها قبل اووه درخانه زیبای خود کنارکانال معروف نورد اوستزه یک اتاق ویلائی قشنگ برای من اختصاص داده بود. هر بار که پیش او می رفتم در آنجا میماندم. رفتن من به شهر رنزبورگ نه تنها کمک روحی و مالی و سبک کردن مشکلات او می شد، بلکه او میتوانست مرا هر روز در کنار خود داشته باشد و شاید با خود می اندیشید که این مسافرت موقتی به یک کوچ دائمی تبدیل گردد. 

همزمان با این، در هامبورگ، درایت دوست پسر کرد عراقی ام مشکلی پیدا کرده بود. دولت به او اتاقی کوچکی درهایم یا خانه مخصوص خارجیان داده بود که او اصلاً از آن راضـی نبود. تـلاش او
بـرای گرفـتن خـانه مستـقل به جائی نرسیـده بـود. به تنـهایی هم نمی توانست از عهده مخارج زندگی در آلمان برآید. مجموعه این شرایط، درایت، این جوان 27 ساله غریب و ناآشنا را دچار فشارات روحی کرده بود.

Ziba , Dreet 

تصمیم مسافرت چند ماهه من به رنزبورگ می توانست راهگشایی برای مشکل درایت هم باشد در واقع با یک تیر چند نشان زده میشد، ضمن اینکه زندگی چند ماهه، با امکانات رفاهی خوب در آن شهر کوچک زیبا برای من خالی از لذت و تفریح هم نمی توانست باشد. به درایت می گویم وسایل ضروری زندگی اش را به خانه من بیاورد و در مدتی که من نیستم در خانه من زندگی کند. 

او اجازه داشت در کمال آرامش از تمام امکانات رفاهی خانه استفاده کند، در عین حال که می بایست عهده دار مراقبت از خانه و گل و گلدانهایم و دیگر امور نیز می شد. 

کنترل نامه هایم و اطلاع از مسائل ضروری را هم به ینس واگذار کردم. خوشبختانه درایت وینس همدیگر را دوست داشتند و مانند اووه به دیگر شریکان زندگی ام حسادت نمیکردند. 

بدین ترتیب مشکل درایت هم از نظر جا و مکان حداقل برای چند ماهی حل می شد بدون آنکه مخارجی را متحمل شود و این فرصتی بود برای او که خودش را بدون استرس و فشار روحی باز یابد. 

قرارم براین شده بود که هردوهفته یکبار برای 3-2 روزی به هامبورگ برگردم و به خانه و زندگی ام سربزنم. اووه میخواست مخارج این مسافرتها را هم متقبل شود ولی من نپذیرفتم. او عملاً مخارج تمام مایحتاج زندگی ام را به عهده گرفته بود و این را دیگر زیادی می دیدم. 

او ابتدا انگشتر را نمی پذیرفت به همان دلایل مشابه که مادر اووه هنوز زنده است. اما بعد با صحبتهای اووه و دلایل من راضی به قبول آن می شود و از بابت آن هدیه تشکر فراوان می کند. سیمین تصمیم می گیرد یک بار به اتفاق برای دیدار مادر اووه برویم که چنین هم می کنیم. 

محل بازسازی زباله ها بردیم.

 اووه با خنده می گفت: « حالا دیگه این قایق پرواز خواهد کرد. »