من تشنه بعد از کوتاه احوالپرسی گفتم:« خیلی خوب! بگذارید از اصل و نقطه بنیادی جهان بینی مان شروع کنیم. خدا چیست و یا کیست و کجاست؟»

آقای عربی آرام و با طمانینه:
« او چیزی و کسی نیست جز آنچه روبروی شما ایستاده!»

با نگاهی عمیق و خیره بدو ادامه دادم:« جالبه! اما نظر این خدا در باره کسی که او نیز خود را خدا می داند چیست؟ ارتباط این دو را با هم چگونه تعریف می کنی.....»

در ادامه صحبتهایمان من نشریه مان، ناوک را به او معرفی کردم. او آنها را گرفت و راحت و بی پروا گفت:« می خواهم اگر ممکن است یک روز به خانه تان بیایم و مفصل تر با شما بحث کنم. اجازه می دهید؟»

- با کمال میل! هر وقت که بخواهید.

در روز بعد آقای عربی به همراه همسرش به خانه ما در نزدیکی خیابان دانشگاه آمد. آمدن او با بهجت نشانه ای بود از صداقت و پایه گذاری دوستی برمبنای معنویات.

رفتار صمیمانه آنها با من باعث تداوم رابطه ما شد. من به خانه آنها دعوت شدم.

ابولفضل 11 ساله، باقر 9 ساله، زهرا 7 ساله و رضا 4 ساله فرزندان آنها بودند.

خانه ای در نزدیکی حرم امام رضا. در کوچه پس کوچه های تنگ و قدیمی آن.

وای! که این خانه چه فقیرانه بود. دو اتاق وصل به هم، با یک آشپزخانه ای کوچک، توالت در گوشه حیاط و حمام نیز نداشتند.

در آشپزخانه متوجه شدم آن روز آنها به خاطر من سنگدون مرغ خریده بودند که برای مهمانشان غذائی با گوشت بپزند. نهایت فقر این خانواده برایم غیرقابل انتظار بود.

بتدریج وابستگی و محبت فیمابین من و خانواده آنها بیشتر و بیشتر می شد.

مدتی بعد من چند ماهی به عنوان دانشجوی مهمان در دانشکده پزشکی تهران پذیرفته می شوم، از اینرو خانه اجاره ای ام را پس داده و به تهران برمی گردم.

در مراحل انتهائی تحصیلم در مشهد و بررسی واحدها و دوره های گذرانده ام مقرر می شود که من چند ماهی دیگر نیز برای اتمام تز پزشکی و تکمیل بعضی واحدها در مشهد بمانم. آقای عربی و خانواده اش از جمله دوستانی بودند که تمایل نشان دادند در این مدت با آنها زندگی کنم.

با وجود خانه بسیار فقیرانه و سطح زندگی پائین آنها، تصمیم گرفتم که با این خانواده زندگی کنم. صفا و صمیمیت و محبت قلبی شان بزرگترین سرمایه برای من بودند.

آنها از دو اتاق خود بهترین اش را به من دادند. شبها من در آنجا تنها می خوابیدم و بقیه همه در اتاق دیگر.

در آن فاز بینابینی زندگی و طلاقم از جمال، او نیز یکی دو بار به خانه آقای عربی آمد و با این خانواده آشنا شد.

زندگی در آن شرایط برایم آسان نبود. خانه پر از سوسکهای کوچک بودند که گاهی حتی می بایستی آنها را از روی سفره به کناری می انداختیم و شبها خدا خدا می کردم که توی رختخوابم نیایند. وجود این سوسکها بزرگترین معضل برای من در آن خانه شده بود ولی این احساسم را بروز نمی دادم. نمیدانم اما چه شد و واقعا چه دلیلی داشت که بعد از 2-1 هفته زندگی در آنجا دیگر از آن سوسکها خبری نبودند.
زندگی صمیمانه و پرمهر من با این خانواده شروع شده بود. بچه ها عاشق من بودند. برایشان قصه می خواندم، کمک درسی شان بودم، با هم بازی و تفریح می کردیم و...
در کارهای خانه هم با بهجت همکاری داشتم. همدل و همدردش شده بودم. با هم حرف می زدیم، حمام می رفتیم، خرید می کردیم و....

با عربی هم اکثر شبها تا دیر وقت به مباحث عرفانی و پزشکی می پرداختیم. گاهی با هم دانشگاه می رفتیم. و گاهی به اتفاق همه اعضای خانواده میهمانی و حرم و گردش.

رابطه من و آقای عربی شگفتی و حیرت دانشجویان دیگر را برانگیخته بود و زندگی مشترک ما برایشان غیرقابل باور بودند. آخر من با ایده ها و نظرات ویژه و متفاوتم از دیگر مذهبیون به نوعی زیر ذره بین آنها بوده و مخالفین کمی نداشتم.

حضور من در این خانواده دستاوردهای زیادی برای همه ما داشت. بچه ها بقدری به من عشق می ورزیدند که چندین روز دوری من برای آنها غیرقابل تحمل می شد.

هر باری که صدای زنگ خانه توسط من به گوش شان می رسید، این چهار تا بچه پرهیجان چنان باسرعت به سوی در خیز برمی داشتند که همیشه ترس افتادن از پله و صدمه دیدن شان را داشتم. آنها با دیدن من همگی از گردنم آویزان می شدند و مرا غرق بوسه می ساختند.

یک روز که سرما خورده بودم، از ترس انتقال بیماری به بچه ها خواستم با هشدار از نزدیکی آنها مانع از پریدن شان به سویم گردم، اما با چنان صحنه دلنشین و بامزه ای روبرو شدم که چاره ای جز خنده و تسلیم ندیدم.

- بچه ها یواش، یواش! مواظب باشید که امروز مرا نبوسید و به من نزدیک نشوید. من شدیدا سرما خورده ام.

لحظه ای همه درنگ کردند اما بلافاصله بعد باقر دوباره خودش را در بغلم انداخت و آویزان از گردنم شروع به بوسیدنم کرد:« خاله! من هم سرما خوردم» و بدنبالش زهرا با زبان شیرینش:« آره، آره خاله من هم سرما خوردم» بعد ابولفضل و رضا:« آره، آره خاله من هم » و باز همان آش و کاسه همیشگی مان بود و گردن درد من.

این بچه ها کمترین امکانات تفریحی و ورزشی را دارا بودند. بزرگترین آرزوی باقر و ابولفضل داشتن دوچرخه بود. ولی استطاعت مالی آنها اجازه تهیه این را هم نمی داد.

حقوق انترنی آقای عربی 15000 تومان در ماه باضافه درآمدش از آموزش و پرورش به زحمت کفاف اجاره و تهیه معاش زندگی شان را می داد.

در مسافرتی به تهران من از فاطمه و محمد خواهش می کنم دوچرخه هائی که من چند سال پیش برایشان خریده بودم را به ابولفضل و باقر هدیه کنند و اسباب بازی های قدیمی شان مثل خرس پشمالو و ماشین کنترل از راه دور، را به زهرا و رضا بدهند. آنها هدیه های سهیلا و نازیلا دو خواهر من برایشان بودند.

- بچه ها، دلبرک های من! تمام وسایل و اسبابهای ما در یک زمانی ارزش و اهمیت خاصی برای ما دارند که در زمان دیگری آن اهمیت و ویژگی برای دیگران بیش از آن ارزشها برای ما می شوند، از این رو چه خوب که ما آنها را به کسانی بدهیم که بیشتر از ما نیازمندند و عشق و محبت بیشتری نثارشان می کنند. قطعا این ابزار و وسایل نیز خیلی خوشحال و ممنون ما خواهند شد که در دستان بهتر از خودمان قرارشان داده ایم. نظرتان چیه خوشگلک های من؟

فاطمه - نه! نه! مامان، اصلا حرفش را نزن، لااقل در باره وسایل من! من آنها را به کسی نمی دهم. اینها همه یادگاری اند.

- خوب عزیزم! اگر همه وسایلت را بخواهی به عنوان یادگاری نگه شان داری کلی باید نیرو و انرژی برای خفظ و نگهداری آنها صرف کنی بدون آنکه آنها را به یک استفاده مناسبی برسانی. تازه یادت نمی آد چند سال پیش که کمی سنت پائین تر بود چقدر از داشتن این اسباب بازی ها خوشحال شده بودی؟ چند سال هم که از آن دوچرخه و وسایل دیگرت استفاده کردی نه؟ حالا هم بچه هائی هستند مثل آن زمان تو، که حالا تو می تونی شادشان کنی. می دانی باقر و ابوالفضل چقدر از این دوچرخه ها خوشحال می شوند. بذار که این پسرهای ناز و گل هم یادگارهائی از تو داشته باشند.

- نه مامان زینب، اصلا موافق نیستم! با تو باشه من باید همه وسایلم را هدیه کنم. من قبول ندارم و دلم نمی خواد همین!

چاره ای جز سکوت نداشتم. ادامه بحث بی فایده بود و دلم هم نمی خواست فاطمه بدون خواسته قلبی اش کاری بکند. مردد مانده بودم که محمد گفت:

« ولی مامان من نظر دیگری دارم و حاضرم با کمال میل دوچرخه ام را به ابولفضل و باقر بدهم و ماشین کنترل از راه دورم را به رضا، به اندازه کافی با این ماشین بازی کرده ام. دوچرخه من کوچکتر از مال فاطمه است ولی اشکال نداره که مامان، نه؟»

وای! این جمـلات محـمد چقدر آرامش بخـشم بودند. احسـاس غرور به داشتن محـمد می کردم هرچند از اعتماد به نفس و نوع برخورد فاطمه نیز آنچنان ناراضی نبودم.

بعد از صحبت با جمال با خوشحالی این وسایل را به مشهد بردم. حمل و نقل دوچرخه آسان نبود بویژه، نمی دانم این دوچرخه سیاه و قشنگ چه نیروی عجیبی از خودش ساطع می کرد که مرتب مورد پرسش این و آن قرار می گرفتم" خانم این دوچرخه تان را نمی فروشید؟" انگار ناخودآگاه دیگران نیز دریافته بودند که چه انبوه احساسات زیبائی در این آهن پاره های به شکل دوچرخه درآمده نهفته شده اند.

آن سیاه دوست داشتنی را به یک دوچرخه فروشی نزدیک خانه آقای عربی بردم تا بعد وارسی همه جانبه و روغن کاری و تزئین، آن را آماده تحویل به ما نماید.

ماشین کنترل از راه دور را به رضا دادم و به زهرا نیز هدایای مناسبش را. موادغذائی و کوفته تبریزی های دست پخت مامان را در یخچال گذاشتم. بعد با ابوالفضل و باقر راهی مغازه دوچرخه فروشی شدیم.

هر دو با دیدن آن عروس سیاه قشنگ از شادی فریاد بلندی کشیدند و برای تشکر از من دوباره از گردنم آویران شده و بوسه بارانم کردند.

آنها به نوبت سوار آن می شدند و روزانه خستگی ناپذیر پا می زدند و پا می زدند و پا می زدند و با هر فریاد شادی قلبم را مالامال از شور و شوق می کردند.

عضو فعالی از این خانواده و شریک خوشی ها و سختی های و ناملایمات زندگی آنها شده بودم. کم کم اعضای فامیل نیز با من آشنا شده بودند.

برخوردهای آرام و باطمانینه آقای عربی تاثیرات مثبت بسیاری بر من می گذاشتند. او هیچوقت درهنگام خرید به مقدار پولش نمی اندیشید و می گفت:

« تا وقتی هست هست وقتی نیست نیست. شمردن، برکت پول را از بین می برد.»

آقای عربی یک دوچرخه داشت، دوچرخه ای بسیار ساده و ارزان قیمت که با آن به دانشگاه و جاهای دیگر می رفت.

یک روز وقتی آقای عربی به خانه برگشت از دوچرخه اش خبری نبود. بچه ها زود پرسیدند:« بابا! دوچرخه ات کجاست؟»

- نگران نباشید! یک نفر نیازمندتر از من آن را دزدید.

او آنقدر راحت و بی غم به ربودن این تنها وسیله نقلیه اش برخورد کرد که ما همه نیز جائی برای اندوه و ناراحتی ندیدیم.

ابراز احساسات بی ملاحظه و راحت از ویژگی های دیگرش بود. او در بخش روانی مریضی داشت با بیماری مانی. دختری جوان که با رفتارهای بی پروایش آقای عربی را مفتون و شیفته خود ساخته بود آنچنان که او نیز بی پروا در تشریح و وصف حالات و دلبستگی هایش به آن دختر ابائی نمی کرد.

از این وصف حالات او من هم خوشم آمده بود شاید که چون خودم نیز آن بیماری را داشتم و تمنای چنین واکنشهائی در وجودم نهاده بودند.

سادگی، قناعت، بی نیازی، بی اعتنائی به دنیا و مقام و موقعیت، اخلاص و صداقت وجوه مشترکی بودند که ما را به هم نزدیک می کردند.

در مدتی که در خانه آنها زندگی می کردم خود را مقید به پوشیدن چادر در مشهد کرده بودم هرچند در آن زمان دیگر از فاز اعتقادات شدید دوران زینبی فاصله زیادی گرفته بودم و مدتها بود که نه چادر بلکه مانتو و روسری می پوشیدم.

مصادف با همین مقطع یک بار در خیابانهای تهران مخاطب یک خبرنگاری از یک شبکه تلویزبونی شدم که بی آنکه اطلاعی داشته باشم فیلم مصاحبه من پخش می شود. جالب که آقای عربی به اتفاق تمام خانواده آن برنامه را می بینند. این امر تا اندازه ای موجب ناراحتی و تعجب آقای عربی شده بود.

ابتدا من با کمی خجالت جا خوردم ولی درونا باز از برملائی رازی خوشحال شدم که به نوعی رهائی در آن بود. بحث کوتاه ما در این رابطه نهایتا به نتیجه ای با احترام به عقاید و حفظ استقلال شخصیتی ما رسید.

نزدیک به دو سال دوره انترنی من در مشهد با همان حقوق ماهانه 15000 تومان به اتمام رسیده بود و تنها تکمیل تز پزشکی ام مانده بود.

عدم هیچ گونه برداشت من از این حقوق ها آنها را کم کم به مبلغ نسبتا قابل توجهی در حدود 250000 تومان رسانده بود. این مبلغ همچنان در حساب بانکی من دست نخورده مانده بود تا اینکه من در یک صحبت کاملا اتفاقی متوجه می شوم که 10 ماه اجاره خانه آقای عربی عقب افتاده است.

- آخر تو چرا این موضوع را قبلا به من نگفتی؟ 10 ماه کم نیست.

- آخ نگران نباش زینب! صحبت پیش آمد گفتم. من عمدا قصد عدم پرداخت آنها را نداشتم. هزینه ها بالا رفتند و مشکلاتی پیش آمدند که دیگر نتوانستم. صاحب خانه مان مرا خوب می شناسد که هرگز پولش را نخواهم خورد. اوضاع اینطور نمی ماند، همه چیز درست می شود. من مطمئنم!

- این طور بی خیالی هم خوب نیست عزیزم! بهرحال بگذریم من حالا پیشنهادی دارم که امیدوارم به آن نه نگوئی. باشه؟ نگاه کن عربی جان! من تمام حقوق انترنی ام الان دست نخورده در حسابم هست که اصلا لازمش ندارم و این مبلغ درست معادل این 10 ماه اجاره عقب افتاده است. حالا هم می خواهم که این را از من بی هیچ چون و چرا و ملاحظه ای برای پرداخت اجاره خانه قبول کنی. باشه؟ موافقی؟

آقای عربی با تعجب نگاهی عمیق به من انداخت و بعد از درنگی گفت:« مطمئنی که خودت احتیاجش نداری؟ در ضمن فقط به صورت قرض قبول می کنم نه هدیه، قبول؟»

از خوشحالی و از ترس اینکه مبادا منصرف شود زود گفتم:« باشه! هرطور که تو بگوئی. هر وقت که داشتی و توانستی در آینده آن را به من برگردان. من الان به آن احتیاجی ندارم ولی حتی در آن صورت هم باید اهم و مهم می کردیم که کدامیک از ما نیازش مبرم و ضروری تر است. مگر ما با هم این مباحث عرفانی را نداشتیم که جیبها و پولهای ما یکی می شوند؟ پس منتی نیست.

آقای عربی با لبیک به پیشنهاد من این پول را به مصرف اجاره های عقب مانده خانه می رساند و چه احساس زیبائی را به من به عنوان عضوی از خانواده هدیه می کند.

بهجت بقدری مرا دوست داشت که آقای عربی نیز گاه از سرزنش و شماتت های او در امان نمی ماند و جرات اعتراض و انتقاد به من نمی کرد. حسادت زنانگی معمول در این خانواده جائی برای رشد و نمو نداشت و برعکس بهجت با حضور من در آن خانه خود را محکم تر و قوی تر از سابق می دید و این در واقع تحقق آرزوی من در مورد زنان جامعه مان بود که متاسفانه آنها خود را در یک رابطه طبقاتی پائین تر از مردان محسوب می داشتند و خود را ملزم به اطاعت و تمکین و حفظ تعهدات، نه اینکه در یک رابطه برابر بر پایه عشق و علاقه با آنها برخورد کنند.